Siedliska przyrodnicze w Parku Narodowym Doliny Dolnej Odry

Trockenrasen an den Geesower HügelnIm Trockenpolder bei StolzenhagenHartholzaue am WelseseeAltwasser bei StolpeWinterlicher Polder bei Stützkow

Dolina Dolnej Odry, na wielu odcinkach wciąż niezabudowana, niekiedy dzika o surowej urodzie, należy do ostatnich naturalnych krajobrazów obszarów zalewowych dolin rzecznych w Europie Środkowej. Na długości 60 kilometrów i szerokości średnio 3 kilometrów, czyli na relatywnie ograniczonej przestrzeni skupia ona obfitość mocno zróżnicowanych siedlisk przyrodniczych. Są to przede wszystkim siedliska wodne, przy czym należy dokonać rozróżnienia pomiędzy Główną Odrą we wschodniej części doliny, kanałem Hohensaaten-Friedrichsthaler-Wasserstraße w części zachodniej oraz położonymi pomiędzy nimi licznymi starorzeczami w obszarze zalewowym. Ze zboczy doliny wypływa wiele strumieni źródłowych, do tego dochodzą niektóre większe rzeczki jak Olsza (Welse), czy Salveybach po zachodniej i Rurzyca (Röhrike) po wschodniej stronie. Na obszarze zalewowym charakterystyczne są zwłaszcza rozciągające się na dużej powierzchni trzcinowiska i szuwary wielkoturzycowe, ale również pozostałości łęgów wiązowych oraz łęgów topolowo-wierzbowych. Zbocza oraz moreny boczne doliny Odry, uformowanej w postglacjale jako pradolina, porastają urozmaicone gatunkowo, dziewicze lasy liściaste, a wzniesienia kwieciste murawy kserotermiczne.

Polder im NebelFarn im Gelmersdorfer Wald