Lasy łęgowe

Lasy łęgowe, jak potwierdzają to historyczne materiały kartograficzne, pokrywały w średniowieczu ponad dwie trzecie powierzchni doliny Odry. Użytkowanie rolnicze doprowadziło jednak do systematycznego cofania się ich zasięgu. Wyrastanie nowych drzew było utrudnione ze względu na szkody wywoływane koszeniem, deptaniem, przygryzaniem zarówno przez zwierzynę płową, jak i wypasane zwierzęta hodowlane. Nie bez znaczenia pozostawała zanikła, ze względu na regulację koryta rzecznego, dynamika zalewania obszaru polderowego. Wystąpienia z brzegów umożliwiałyby przedarcie się przez gęstą pokrywę roślinną i dawałyby niesionym przez wodę lub wiatr nasionom drzew szansę kiełkowania na obszarach podlegających erozji.

Hartholzauwald am Welsesee

Letnie wystąpienia z brzegów, podczas okresu wegetacyjnego są dla łęgów wiązowych jednak stosunkowo niekorzystne. Następstwa ekstremalnej powodzi letniej z 1997 roku można bardzo wyraźnie zaobserwować nad jeziorem Welsensee. Martwe pnie licznie obumarłych w 1997 roku wiązów i dębów sterczą tam do dziś ku niebu. Jest to jednak naturalny proces, tworzący nowe siedliska dla innych organizmów żywych.

Łęg topolowo-wierzbowy występuje również jedynie w niewielu miejscach Doliny Dolnej Odry, przykładowo jako las łęgowy z dominującą wierzbą białą oraz topolą czarną w okolicach Crieort, na przedwalu koło Lunow oraz wzdłuż Starej Odry. Łęg topolowo-wierzbowy, jak sama nazwa mówi, charakteryzują rozmaite gatunki wierzby oraz topoli – wśród nich zwłaszcza:

- wierzba biała (Salix alba)
- wierzba purpurowa (Salix purpurea)
- topola osika (Populus tremula)
- topola biała (Populus alba)
- topola czarna (Populus nigra)

Rodzima topola czarna jest gatunkiem mocno zagrożonym, dlatego też została objęta specjalnym programem mającym na celu naukowe monitorowanie jej rozprzestrzeniania się.

W ramach zarządzania ochroną przyrody zaplanowano ponowne powiększenie areału łęgów. Zgodnie z założeniami Planu pielęgnacji i rozwoju zalesiany obszar miałby objąć powierzchnię około 1000 hektarów. Nowe nasadzenia otworzą zazwyczaj gęstą warstwę runa i po latach ochrony i pielęgnacji stworzą młody las zdolny do samodzielnej reprodukcji. Użytkownicy gruntów rolnych są ponadto zobligowani do skutecznego odgrodzenia zagajników oraz brzegów zbiorników wodnych, co ma ułatwić naturalne odmłodzenie lasu łęgowego.