Lasy zboczowe

Na zboczach doliny Odry, w obniżeniach oraz jarach szeroko rozprzestrzenione są lasy wilgotne zdominowane przez jesion wyniosły (Fraxinus excelsior). Ten rodzaj lasu wymaga szczególnej uwagi i jest spotykany w Niemczech stosunkowo rzadko.

Piękne połacie lasów zboczowych można znaleźć na obszarach: Lunower Hölzchen (obszar leśny objęty Dyrektywą Siedliskową), Gellmersdorfer Forst, w południowej części Peterberge oraz pomiędzy miasteczkiem Gartz i wioską Mescherin.

W lasach zboczowych dominują z reguły buki, czego przykładem jest starodrzew bukowy w północnej części Gellmersdorfer Forst. Na powierzchniowo zamulonych glebach spotyka się buczynę kwaśną z takimi wskaźnikami zakwaszenia gleby, jak np. śmiałek pogięty (Deschampsia flexuosa), nerecznica krótkoostna (Dryopteris carthusiana) oraz turzyca pigułkowata (Carex pilulifera). Na glebach zasobnych w wapń, przykładowo wytworzonych na glinach zwałowych występuje bardzo rzadka w regionie buczyna nawapienna, cechująca się obecnością turzycy pagórkowej (Carex montana) oraz różnorodnością orchidei (np. Cephalanthera damasonium).

Zasadniczo w Dolinie Dolnej Odry obecne są jednak żyzna buczyna niżowa (buczyna pomorska) oraz zespół Hordelymo-Fagetum. Zbiorowiska te cechuje występowanie w runie gajowca żółtego (Lamium galeobdolon), zerwy kłosowej (Phyteuma spicatum), przytuli wonnej (Galium odoratum), perłówki jednokwiatowej (Melica uniflora), czerńca gronkowego (Actaea spicata), przylaszczki pospolitej (Hepatica nobilis) lub znacznie rzadziej lilii złotogłowiu (Lilium martagon).

W wielu miejscach zasiedliły się graby pospolite, dęby bezszypułkowe, dęby szypułkowe oraz lipy drobnolistne sprawiając tam całkiem naturalne wrażenie. Formacje leśne grabów pospolitych nad Odrą są prawdopodobnie „tworem sztucznym” powstałym wskutek nieustającego zagospodarowania przez człowieka jako las niskopienny lub średni. Najnowsze badania potwierdzają antropogeniczne pochodzenie zbiorowisk dębowo-grabowych w krajobrazie pagórkowym oraz na zboczach doliny Odry. Ich czynniki siedliskowe są typowe dla lasów bukowych. W miejscach, gdzie silnie rosnący i dobrze znoszący zacienienie buk zwyczajny znajduje dobre warunki wzrostu i rozwoju, wypiera on inne, słabsze od siebie gatunki drzew. Młode lasy bukowe zaczynają wyrastać w niektórych typowych lasach dębowo-grabowych, przykładowo na obszarze Lunower Hölzchen inicjując tym samym rozwój naturalny. Środowiska fachowców były dotąd zdania, iż buk zwyczajny nie może rosnąć w większości tych miejsc i że pozostaną one siedliskiem dębów oraz grabów.

Pośród zbiorowisk leśnych Parku Narodowego na szczególną uwagę zasługują zboczowe lasy wiązowe na stromych zboczach polodowcowych doliny Odry. W skład ich drzewostanu wchodzą trzy gatunki wiązów - wiąz szypułkowy (Ulmus laevis), wiąz pospolity (Ulmus minor) oraz wiąz górski (Ulmus glabra). Obraz ten dopełnia bogata roślinność warstwy runa leśnego cechująca się obecnością kokoryczy drobnej (Corydalis pumila) oraz niezapominajki skąpokwiatowej (Myosotis sparsiflora).